Vorige week dinsdag kwamen we na een voorspoedige reis thuis. Doodmoe! Maar godzijdank voor die vulkaan uitbarsting. Die vermoeidheid voelden we toen we op de bank ploften. Na drie en een halve week eindelijk weer eens een normale stoel om op te zitten, een lekker bed om in te liggen. Tja, het lichaam reageerde gelijk. Alle opgehoopte vermoeidheid en de strijd tegen de hitte kwamen eruit. Het reisprogramma was echt moordend. Prompt kreeg ik maag- darmklachten. Gelukkig thuis! Het medendeel van de dagen tijdens de reis hebben we zonder toilet doorgebracht. We zijn nu pas weer een beetje "bij de mensen" aan het komen, zoals dat heet.
Het is een hele zware reis geweest. Onze laatste actieve reis; ik ben tegen mijn fysieke grenzen aangelopen. Dus ik zeg nu gekscherend, dat de volgende reisje even kalme ANWB reisjes worden: naar de Rijn of zo!
We hebben zoveel gezien en leefden even in zo’n totaal andere wereld dat ik prompt een schulgevoel kreeg toen ik drie emmers water over het terras gooide gisteren, na het schoonmaken van de reistassen. We kochten de National Geographic die deze maand water als thema heeft. Er staat een grote foto in van mensen in India rond een waterput. Tot nog voor geen maand terug had ik die achteloos bekeken, maar nu komt die keihard binnen, omdat ik weet hoe spaarzaam de mensen in India om moeten gaan met water. Maar niet alleen met water; met alles.
De verschillen tussen Oost en West zijn niet in een paar woorden weer te geven!

Er staan wat foto’s bij de eerdere berichten. Als je er op klikt krijg je de hele foto te zien.

Veel liefs van Rob en mij,

Annet

Slowly! De mantra die wij volop gechant hebben de afgelopen weken. We zijn weer terug in een bloedheet Calcutta en hebben een dagkamer in het hotel waar we eerder waren. Het is nu 17:00 uur. Om 18:00 uur gaan we eten en om 21:00 uur rijden we met een busje naar het vliegveld. Nog even dan zijn we weer thuis: oost, west, thuis best )
Gisteravond hingen we tegen onze rugzakken aan op het station in Puri, wachtend op de nachttrein van 22:50. Een ellenlange trein kwam aan en we zochten onze slaapcoupe op. Prompt natuurlijk een van de laatste coupe’s. Dus dat was sjouwen! Bleken we eerst in de verkeerde coupe te staan, dus hup, allemaal er weer uit. En dan moet je je voorstellen dat het allemaal vreselijk krap is, er hordes Indiers in willen en dan wij tegen de stroom er uit. Dat hele proces herhaalde zich nog een keer toen bleek dat we niet alleen in de verkeerde coupe, maar ook nog eens in de verkeerde trein stonden. De trein die wij moesten hebben stond op een ander perron en zou over een kwartier vertrekken. Wat volgde was een zwarte komedie. We renden letterlijk alsof ons leven er van afhing. Elke minuut telde. Rob zette zijn tas op zijn hoofd en ontdekte dat deze Indische manier van vervoeren beter is dan het  sjouwen. In elk geval kwamen we allemaal drijfnat van het zweet en doodmoe aan. Het Indische echtpaar dat de coupe met ons deelde kreeg de schik van hun leven, toen ze de horde binnen zag komen. Het slapen in zo’n nachttrein is ook erg bijzonder. Drie bedjes boven elkaar; en dan nog gewoon ademhalen! Ik heb mijn Ipod opgezet en ben wat geleide meditaties gaan luisteren en viel promt in slaap. We kwamen om 9:00 uur aan Calcutta, waar de bus (die er zou staan) dus nog niet stond. Lucie, onze reisleidster, moest direct weer door naar Buthan, dus we hebben alvast afscheid van haar genomen.
Onze groep bestaat uit mensen met heel veel reiservaring. Sommigen hebben al een volgende reis in het verschiet. Rob en ik ontdekken dat wij eigenlijk helemaal niet zulke reizigers zijn. Onze reislust heeft een ander doel en we hebben zeker een flinke tijd nodig om dit te verwerken (zeven jaar?…)
Net hebben we wat geshopt in een toeristische buurt en we werden streng gecontroleerd. De rugzakken worden nagekeken en auto’s worden gecheckt op bommen (met een spiegel aan de onderkant) 
Het boek: autobiografie van een Yogi, heb ik haast uit. Vandaag las ik heel toepasselijk een hoofdstuk waarin Yogananda na jaren vanuit Amerika weer naar India komt. Hij arriveert dan op het station waar wij vanmorgen ook aankwamen. De chaos die hij in het boek beschrijft kan ik goed plaatsen. Die is er namelijk nog steeds na 80 jaar.
We lopen zo nog even door de straatjes heen om de tijd door te komen, want het kriebelt wel nu. We willen naar huis!…
Liefs,
Annet en Rob

Twee dagen al in een schoon bed geslapen in een enorm kingsize tweepersoonsbed. We hebben een grote kamer met een terras. Jammer genoeg voor een korte periode. Het is nu 11:30 uur en vanavond om 21:30 uur vertrekken we naar het station om met de nachttrein naar Calcutta te reizen. Daar komen we in de ochtend aan en krijgen we dagkamers in het hotel waar we eerder sliepen, omdat we ‘s nachts terugvliegen. Mmmm… de komende nachten krijgen we dus weinig nachtrust…
Jammer genoeg hebben we de dolfijntjes en de flamingo’s niet gezien eer giseren tijdens de boottocht. Niet echt verwonderlijk, want we voeren zo’n beetje op het warmst van de dag op het meer. Om iets te zien hadden we toch echt ‘s morgen vroeg of in de avond moeten gaan. We zagen nu alleen een paar pelikanen. En een andere grote vogel: formaat reuze reiger.
Gelukkig zijn er geen stammenbezoeken meer. Ik kan het woord: tribe niet meer horen. Net bewonderde ik een halsketting en de eigenaar van de shop begon een heel verhaal over de tribes, die de ketting maakte; ik werd er gewoon kriebelig van. "I know, I have been there", antwoordde ik hem en ik kreeg dezelfde verbaasde reactie als van een Amerikaan waar we onlangs mee spraken. Het is te duur en te ver voor de mensen hier om naar het stammengebied te gaan.
Rare gedachten, dat wij er zomaar naar toe kunnen rijden (nou ja zomaar, we hebben gezien dat de gids heel wat moest betalen in de dorpen voor o.a. protection!)
Gisteren zijn we naar de grootste tempel geweest in Puri, waar wij als niet Hindu’s niet in mogen. De Hindoe cultuur heeft zo veel heiligen dat zelf onze gids ze af en toe door elkaar haalden. De tempel hier is van de god Yoghanath, die wordt uitgebeeld als een klein rond dik  mannetje met enorme grote ogen. Het figuurtje lijkt zo uit een tekenfilm te komen. Het mannetjes is overal te zien en hele mensen massa’s buigen voor hem. Een koddig gezicht. Tja, in het Westen wordt er door een massa mensen gebogen voor een man aan een kruis. Het is maar waar je mee op gegroeid bent.
We hebben tijdens het reizen veel van de Hindoe rituelen gezien. Gisteren (en net nog even met Rob samen) bezochten we de crematieplaats. Die is hier aan het strand, langs een winkel promenade. We stonden op twee meter afstand en volgde het ritueel, dat hier anders is dan in Varanassi en in Kathmandu. Maar dat een dode wordt berbrand terwijl er iemand op de stoep een colaatje drinkt of de creamtieplaatst als doorgaande weg gebruikt, is typisch India. Alles lijkt hier mogelijk.
Gisteren reden we ook naar Kornak om de Zonnetempel te bezichten. Een prachtig tempel die opgenomen is in het Werelderfgoed. Het is een grote zonnewijzer die de tijd: uren, dagen, maanden uitbeeld en versierd is met afbeeldingen uit de Kamasutra. Onze gids, een oudere man met nauwelijks nog een tand in zijn mond, hield de vaart er in toonde ons de meeste "schokkende" afbeeldingen: polygamie, lesbische scenes, orale seks… Yes: schokkende beelden. Gelukkig heeft het Westen dus geen patent op porno. Volgens de oudheid van de tempel, is dat misschien wel uitgevonden in India ))
Toen we terug naar het hotel reden zag ik onderweg vrouwen met houwelen stukken steen klein slaan. Ze zagen er smerig en bezweet uit. De brokstukken steen werden in manden gestopt die ze op hun hoofd droegen en ergens gingen lossen. Het leek een Middeleeuws tafereel, als die man die op de moter iemand met zijn mobieltje zat te bellen er niet had gestaan.
Vandaag is het gruwelijk benauwd; na een bezoek aan de koffieshop, onze vaste plek hier, is Rob naar het hotel gegaan en ben ik aan het freewheelen. Ondertussen babbelend met – het lijkt – heel Puri -:).
De koffieshop waar we vaak zitten, schenkt echte koffie. Na twee cappuccino’s kreeg ik dan ook prompt maagpijn ‘s avonds, waarschijnlijk van de melk. Het is een hippy-achtige plek waar je in de tuin "kruiden" kunt plukken. Ik dacht ook even space-cake te krijgen, maar gelukkig bleek het echte walnoten cake te zijn.
De sfeer hier in Puri een beetje dezelfde als die in Kathmandu: een devote plek doordrenkt met een easy en hippy-achtig sfeertje. We kwamen in de kofieshop een man uit IJsland tegen (Uhhh…we krijgen nog geld van je ))) die op zoek is naar zichzelf. Tjeee, ik dacht dat we die periode al een beetje achter ons hadden gelaten, met al die spirituele zelfhulp handboeken in het Westen. Maar niets blijkt dus minder waar, er lopen veel meer van die types hier rond.
In een boekwinkel vond ik boeken van Paramahansa Yogananda die ik niet kende en dus meteen kocht. Dat wordt dus nog even sjouwen de laatste dagen. Yogananda is hier een groot en gerespecteerde leermeester!
We kijken er wel uit om weer naar huis te gaan. De hitte is onze grootste tegenstander. Maar ik hoor de mensen hier ook klagen over de hitte. Ik ga zo eens kijken hoe warm/koud het bij jullie is.
Ik ga nu opzoek naar een cola en mijn hoofd om de hoek steken bij de shop waar ik de ketting zag. Dat helpt, dan gaat er weer iets van de prijs af… Hahaha..ik blijf een Hollander!
Liefs,
Annet

PS: Suus; wil jij de boiler aanzetten van de badkamer, een maandagavond? Er staat maar 1 knop anders die om moet. Het zou geweldig zijn als we kunnen douchen als we thuiskomen.

Gisterenavond zijn we in Golgapur aangekomen. Een klein plaatsje aan zee. We logeren in een "eenvoudig" hotel: groezelige grijze lakens en mieren in bed dus. Tijdens de laatste maaltijd gisterenavond, die de crew voor ons kookten hebben we afscheid genomen van hen. Haast veertien dagen hebben ze opgetrokken met die directe Nederlanders. Zo zag onze gids, Samdjay ons: als direct. De Indiers zijn dus het tegenovergestelde. Zij vertellen nooit wat er echt aan de hand is. Om 9:45 uur wilde ik geld pinnen (bij het enige pinapparaat hier in het dorp), maar een vriendelijke security man vertelde dat er over een uur pas geld in zit. Ik terug na een paar uur, maar helaas: over twee uur werkt het apparaat, vertelt hij doodleuk. Kortom: ik vrees dat er vandaag geen roepi uit de muur te halen is. Typische geval weer van: more or less..
Rob heb ik met zijn Ipod achtergelaten bij het hotel, hij zit lekker muziek te luisteren in de schaduw. Die verliest litters zweet per dag. Ik ben alleen op stap gegaan. Vanmorgen vonden we geen werkende computer en nu loop ik er zo tegenaan. De eigenaar opende speciaal voor mij de winkel en ik zit dus heerlijk in mijn eentje onder een vennetje te tikken. Naast een heerlijk restaurantje (wordt aangeprezen in de Lonely Planetgids, zal dus wel oke zijn). Na dit verslag ga ik aan de soep, of aan de pannenkoek. Overigens hoor ik wel hele rare geluiden uit een muur komen hier…
Gisteren zijn we 11 uur onderweg geweest. Het landschap is schitterend: grote heuvels met bossen afgewisseld door vlakke landschappen. We reden door een natuurreservaart waar olifanten lopen, die we overigens niet gezien hebben. We hebben het aller, aller, allerlaatste stammendorpje bezocht en een Tibetaansvluchtelingen kamp. In het kooster hing een geweldige sfeer. Zo heel anders dan in de Hindoetempels. Als laatste  deden we een warmwaterbron aan. Het hele programma heeft wel het tempo van een elfstedentocht! Overigens is het hier nog steeds bloedheet. Ik las vanmorgen in de plaatselijke krant hier, dat de dorpjes kampen met een tekort aan drinkwater en dat de temperatuur opgelopen is gisteren tot 43.2 graden ceslius. Geen wonder dus dat ik gisteranvond met een paar opgezwollen voeten zat van het vocht en me voelde als een gedeukte waterkan ))
Jammer dat de foto’s nergens geupload kunnen worden. Er zijn prachtige foto’s bij. Ik ben echt in een wereld beland die ik alleen maar van Discovery kende. Mannen die nog met pijl en boog rondlopen en echt in staat zijn om, als hen iets niet zint, een pijltje af te schieten. De gids had ons ook gewaarschuwd: fotograaf deze mannen niet! Promt zette iemand iets in scene; het fotograferen van een groepslid van ons, met achter haar de mannen van de stam. Die mannen zijn niet gek (alleen super aggressief dus) en vlogen op haar af. Een van hen haalde met een mes uit naar haar fototoestel.   
Over zulke voorvallen blijf ik nadenken: hoe kan ik hen bezoeken en toch hun cultuur respecteren? Of verdwijnt die toch wel. De jonge vrouwen van sommige stammen willen niet de zware metalen halsbanden dragen, die voor hun hele leven vastgeklonken worden.   Gelijk hebben ze, die banden wegen al snel 5 kilo. Als tegenwicht dragen de vrouwen die deze banden om hebben, een stuk hout onder aan hun rug.
Het India dat de Paramahamsa Yogananda beschrijft is volgens mij ook geschiedenis. Alhoewel ik mooie verhalen hoorde van onze gids, onder andere over levitatie.
Aard-Jan: je hoort er nog meer over!
Morgen reizen we met alleen de chauffeur verder. We gaan een boottocht maken over een groot zoetwater meer, waar witte dolfijntjes zwemmen. Daarna bezoeken we een doprje waar tradtioneel patchwork wordt gemaakt om uiteindelijk in Puri aan te komen. Het Lourdes van India! We slapen daar in een luxe hotel, met zwembad. Tja, dat voelt nu nog als een sprookje. Zo langzaamerhand komt het einde van de reis in zicht.
Jeof en Sil: we proberen jullie al een paar dagen te bellen, maar het lukt maar niet. We blijven het wel proberen.
Leuk om alle reacties te lezen. Eerlijk gezegd begin ik wel te verlangen naar het koele kikkerlandje, waarvan opvallende veel Indiers weten dat het beneden de waterspiegel ligt en dat er ooit een jongetje was die zijn vinger in de dijk stak. Grappig!
Ik ga lunchen hier en me rustig houden…
Namastee! En veel liefs natuurlijk,
Annet

De tenten zijn ingepakt en op de yogamatjes hoeven we vanavond niet meer te liggen. We reizen langzaam het stammengebied uit. Met gemengde gevoelens! We hebben het gevoel al heel lang weg te zijn. We zijn van alle communicatie (over andere facititeiten maar niet gesproken) verstoken gebleven. Het waren loeizware dagen. Lange wandelingen in een ongenaakbare zon, meestal 37 of meer graden Celcius. Eigelijk gekkenwerk! Ik speurde elk pad af naar een dikke boom, om halverwege de weg wat in de schaduw te kunnen staan. Maar de natuur is hier medogenloos. Er waren hele stukken van de weg waar geen streepje schaduw was. De stammen en dorpen waar we terecht kwamen overtroffen onze stoutste verwachtingen, maar ook hier weer gemengde gevoelens: dorpsbewoners die hard weglopen als wij aankomen. Onze gids, een wandelende wikipedia, "kocht" de kinderen om met snoepjes en dan kwamen ze wel langzaam naar buiten zodat we ze konden fotografen. Daarbij voelden we ons wel vaak indringers. De stammen zijn zowaar nog ongerept, maar we kunnen zien dat Orissa er alles aan doet om het toerisme op te starten. De eerste gevolgen van de westerse invloed zijn al merkbaar: een enkel dorp heeft al een telefoonverbinding of er speelt een cd speler. Er zijn er ook die een mobieltje hebben. Er zijn nog genoeg stammen die heel primitief leven. We kijken onze ogen uit. En dan de nachten: keiharde grond en een flinke temperatuur daling. Op de een of andere manier was mijn slaapzak in het laatste hotel achtergebleven: dus ik sliep minder zacht en had alleen de lakenzak. (Ja, Mar, dat heb ik weer…) Door de lange wandeltochten klopte mijn knie elke nacht als een zwerende vinger. Maar ik klaag niet: ik neem een voorbeeld aan de sterke zusters hier. Zij lopen met drie waterkannen, gauw zo’n veertig liter, op hun hoofd van de waterput naar het dorp. Ze sjouwen met de kinderen, werken op het land en zorgen voor het eten. De mannen? Die drinken. Ze klimmen in een speciale boom, waar bovenaan kannetjes hangen die het sap van de bast van de boom opvangen. Daar maken ze drank van.
Omdat de oogst binnen is, vieren ze het ene festival na het andere. Heel apart, als je ‘s ze ‘s avonds laat hoort zingen.
In een stadje kwamen we miliairen tegen, waar we mee kennis maakten. Het bleken leden van de Border Security Force te zijn. Ze waren vanuit het grensgebied van Pakistan naar dit gebied gebracht om de Maoisten in de gaten te houden. De dag ervoor had ik al schoten gehoord toen we een dorp bezochten en kinderen tegen elkaar riepen: "soldiers"! Vandaag hoorden we dat een paar dagen geleden 11 politieagenten door de Maoisten zijn gedood. Onze gids was ook een tikkeltje nerveus en vroeg in de dorpen uitgebreide informatie. Volgens hem waren de Maoisten nooit echt in onze buurt, maar "far away, 23 kilometer, more or less". Maar als ze hier met "more or less" aankomen, krijg ik de kriebels. Nog 3 kilometer lopen, more or less, is haast 6 kilometer. En geen slangen hier, maar daar; more or less (wijzend naar de overkant) geven me ook de kriebels. Uiteindelijk zitten we hier in een van de slangenrijkste gebieden (cobra’s!).
Gisterenavond, de laatste avond in het kamp, heeft de gids verteld over zijn paranormale ervaringen. Rob stelde wat vragen aan hem, o.a. over reincarnatie en toen kwam hij daarmee. Het werd een heel herkenbaar verhaal, omdat het een universele ervaring is. We kwamen tot de conclusie dat mensen altijd contact hebben kunnen maken met voorvaderen, in de toekomst kunnen schouwen en contact willen maken met hun spirituele natuur. Alhoewel ik bij de primitieve stammen geen spirituele uitingen heb kunnen waarnemen. Ze zijn schrikachtig, wantrouwend en heel erg bijgelovig.
Uiteindelijk heb ik wel het gevoel alle 64 stammen te hebben gezien, dus ik ben er niet echt rouwig om dat we  – na nog twee lange reisdagen – bij de kust aankomen. Eerst nog genieten van een bed met een kussen, van een wc en een douche. We eten vanavond in het hotel. Ik probeer wat anders te bestellen van de curry’s die we hebben gekregen de laatste weken (2x per dag warm eten; rijst, patat en curry’s) .
Morgen dus weer een lange busdag (uur of 8). Ik probeer zo om weer wat foto’s op te loaden. Hopen dat het nu lukt.
Liefs,
Annet.

PS: ik probeer net zo mijn hoofd te schudden als de Indiers hier doen. Het is een rare beweging: geen ja en geen nee. Lijkt me handig voor als ik weer thuis ben. Hou ik mooi alles in het midden ))

Ik heb deze reis veel contacten met Indiers gemaakt en dat was erg leuk. Met foto’s, beelden die ik met de camera had geschoten maar ook met handen en voeten en soms een heel klein beetje Engels kreeg ik het voor elkaar om zaken uit te wisselen. Mensen willen graag contact, dat zie je in hun ogen. Soms moet de schroom worden overwonnen. Dan zet ik mijn "tropenpet" af, zien ze dat kale hoofd en dan ben ik kennelijk niet meer zo bedreigend!
Vanmiddag ging de groep naar een dorpje. Ik bleef in de schaduw wachten. Er stond meteen een jonge Indier voor mij die me vroeg waar ik vandaan kwam. Hij sprak heel aardig Engels en hij bleek een soort beleidsambtenaaar te zijn die in het dorpje kwam praten over irrigatieprojecten en wegenprojecten. We hebben van alles uitgewisseld en het was een prachtig moment.
De groep is voor mij een mooi oefengebied gebleken. Ik heb, door al die karakters van de verschillende groepsleden en hun reiservarigen, veel van de afgelopen tijd in mijn leven kunnen evalueren en dat heeft tot goede en soms nieuwe inzichten over mijzelf geleid. En dat was ook een van mijn doelen van deze reis. Bijvoorbeeld dat ik geen echte reiziger ben, maar wel nieuwsgierig naar vreemde culturen. Dat blijkt een wezenlijk verschil te zijn, vind ik.

Sinds onze reis naar Indonesie in 1996 heb ik standaard 2 zakdoeken bij me. Die bleken tijdens de reis goud waard om daarmee de hitte van mij lijf te poetsen.
Nu heb ik twee handdoeken bij me, van een uitstekende kwaliteit, nemen snel op en drogen weer snel. Deze reis kom ik er echter zes te kort! Wat een warmte, wat een hitte. Vandaag hoorden we dat iemand via SMS had vernomen dat er een hittegof in India lag. En dat verklaarde waarom we de afgelopen twee nachten  in de tent beiden dachten dat het laatste uur geslagen had. Het is zo warm….
De afgelopen week hebben we stammen bezocht die op primitieve wijze leven in de bush van India. Geen tv, radio, internet, computers, scheerapparaten: een pomp voor water en een kledingstuk en verder akkerbouw en dergelijke, dat is alles wat ze hebben. Het lijkt arm, maar ik heb ook de indruk dat die mensen een soort geluk hebben omdat ze alles niet hebben wat wij wel hebben. Al onze welvaart lijkt hier niet te passen. En dat wordt heel even anders als Annet- na een foto te hebben genomen – met haar iPod laat zien waar wijzelf wonen. Ze vinden het prachtig.
Het is een prachtige reis die veel van India laat zien. Het is verbijsterend hoe de wegen er hier bij liggen (als oud-DBI’er moet ik daar natuurlijk iets over zeggen). Het is voortdurend door elkaar schuddend en toeterend rijden en daarbij gaat het steeds goed. Eerst dacht ik dat het toeteren te maken had met uit de hand gelopen chauffeursgedrag, maar als je goed kijkt staat op bijna iedere vrachtwagen aan de achterkant: "blow your horn". En nu zie ik hoe belangrijk de toeter in dit verkeer is. Ze kondigen hun komst aan, de ander kan er rekening mee houden en in de bergen is het van levensbelang. Door te toeteren voorkom je dat een ander, die je nog niet kunt zien, begint in te halen en jou daarmee in de problemen kan brengen. Het is echt een heel andere wereld.
We hebben nu enkele keren gekampeerd. Dat is een primitieve aangelegenheid. We wassen ons in een soor plastic badkamer: een stuk zeil dat achter het huis is gespannen en als de wind een beetje waait dan sta je daar in je niksje in het open veld. En zo hebben we ook een bush-toilet, zoals onze Indiase gids steeds zegt, dat wil zeggen hurken tussen de mangobomen en je best doen zodat je voorlopig niet meer hoeft. En daarmee gedragen we ons zoals de meeste Indiers: het land lijkt soms een grote toiletplaats: overal plassen mensen in de berm (ook in de stad) of doen daar een nog grotere boodschap, enkele meters verderop. Het is hier heel gewoon.
De groep is een aardig clubje mensen. Iedereen doet zijn best om er wat van te maken en de sfeer is goed. En ja, Maya, Nicole zit bij ons in de groep! We zullen haar zo dadelijk informeren dat we jou ook kennen. En we hopen dat het goed met je gaat.
Nou, ik ben het weer een beetje kwijt wat ik wilde zeggen.
Het ga jullie goed, tot binnenkort.
Groetjes,
Rob

Sowee… We zijn weer even boven water, na een paar zeer primitieve dagen. De gids vertelde een paar dagen geleden dat Orissa 63 verschillende stammen kent. Even dacht ik dat we die in een paar dagen allemaal af zouden lopen! Omdat ik op de veemarkt van een heuveltje ben afgedonderd en daardoor mijn knieband verrekte was dat een mooie aanleiding om balans in het programma aan te brengen (en een paar meditaties in te lassen met: pijn als thema.) Het was een hele klim naar de tiger-tribe. Een stam waarvan de vrouwen hun gezicht laten tatoeeren als tijger. Ooit voortgekomen uit de vrouwenroof die de heersende vorsten erop nahielden. ‘s Middags worden er ook stammen bezocht, maar dan haak ik af. Te warm. Overigens rijden we uuuuuuuren om een stam te zien en we zitten nu al diep in de bergen. Vanmorgen hebben we gezien hoe een geisoleerd bergvolk de berg afkwam om hun fruit en groente op de markt te verkopen. Tengere vrouwen met grote manden op hun hoofd, die kaarsrecht en soepel lopen. Ze hebben een gespierd lijf. Overigens zien alle vrouwen er sterk uit in de dorpen. De mannen zitten flink aan de drank. ‘s Morgen lopen ze al met rode ogen en te losjes rond. Tja, toch een probleem van de minderheidsgroepen? Een dorpoudste wilde onze taal wel leren als we een vrouw zouden achterlaten.
Wij mochten ook niet in het dorp van de bergstammen komen. Enkele weken terug heeft een Franse tourist de mannen drank gegeven om hun de stammendans en -zang te laten doen. Ze heeft dat ook gefilmd. Dwars tegen alle gemaakte afspraken in. Nu mogen er voorlopig geen touristen meer in de dorpen komen.
Morgen trekken we nog dieper de bergen in en bezoeken we weer een markt waar verschillende stammen hun waren komen verkopen. De mannen mogen we absoluut niet filmen of fotograferen.
Dus: weer om 6:00 uur ontbijt, de bus in en een paar uur hobbelen.
We kamperen dan vijf dagen aan een stuk. Ik word er makkelijk in: dagen een kattewasje doen; in kleren rondlopen die wit staan van het zweet; in de busch hurken…
De stammen hier zijn animistisch; de natuur is hun God. En gisterennacht begreep ik waarom. Ik ga het nog weleens op papier zetten.
Gisterenavond hebben we in de volle maan mijn iPod aangesloten op de boxjes van Nicoll en het klarinet concert van Mozart met z’n allen zitten luisteren. Om daarna even af te stomen met Andre Hazes; Bloed. zweet en tranen. En ach we konden het niet laten; voor de omringende tribes hebben we Ramses Shaffy Ik drink laten zingen…
Rob en ik gaan nu genieten van een super hotel (in deze streek dan he!) en daar ook een hapje eten. Ik ga weer proberen om foto’s te uploaden, maar vrees het ergste.
Enne, met mijn knie gaat het stukken beter, na een paar dagen lopen met een stok.

Liefs allemaal en we duiken nu weer even onder. De busch in voor een paar dagen…
Annet

Ohhhh… incradible India! Na een flink stuk tikken voor de weblog gisterenmiddag, viel de electriciteit uit. Over een uur is er weer stroom, werd er laconiek gezegd. En mijn tekst? Weg… Geen haan die hier naar kraait. Iedereen blijft even rustig. Dus ach, vandaag gewoon weer opnieuw proberen. Voorlopig voor de laatste keer. Morgen trekken we naar het stammen gebied. Een heuse expeditie. Naast onze bus, gaat er ook een wagen met proviand, tenten, een gids en een kok mee. De manager van het restaurant gisteravond begreep niet goed wat we daar gaan doen. "There are no hotels! Just bush!…" Jaahhhh, maar die bush, en de bushesmannen willen we graag zien ))

We zijn dus gistermiddag in Bhubaneswar gearriveerd. Voorlopig de grootste stad die we bezoeken. Op weg hier naar toe bezochten we vroeg in de ochtend de sadhus, de heilige mannen in de Jurander tempel.  Zij hebben de materiele wereld achter zich gelaten, leven een geweldloos leven en dragen alleen een lap stof als onderbroek. Volgens mij hebben ze meerdere stofjes liggen, want er wapperde nogal wat was aan de lijn. In het hele tempelcomplex is geen afbeelding van een heilige of een god te zien. De kosmos is het goddelijke en die is overal; in en om ons heen. Dat sprak ons wel aan.
De eerste de beste sadhu wilde wel op de foto. Met een devoot gezicht ging hij in een starre pose zitten, met zijn rechterhand omhoog. Bleep…bleep… NEE toch? Het zal toch niet! Jawel, hij viste een mobieltje uit zijn lapjesonderbroek en begon geirriteerd een gesprek. "Foto moment!", riep iemand uit de groep. Tja, een hilarisch moment. We zwierven uiteen over het tempel complex. Rob en ik kwamen jonge sadhus tegen, die allemaal op de foto wilden. Eentje wilde als eerste. "No, not you", werd er tegen hem gezegd, "you are to ugly." WHAHHH…
De foto’s van ons huis, de familie en de stad zijn een grote hit! Ze drommen zich om de I-Pod heen en we praten met handen en voeten over de verschillen.
In Bhubaneswar kwamen ‘s middags in een tempelcomplex "the bad" tegen. We werden aangeklampt door twee Indiers, een zo dronken als een tor en die kregen we niet afgeschud. Tja, uiteindelijk met een paar roepies. Toen we die gaven verscheen er een tuinman met een grote tuinschaar in zijn hand om te vertellen dat we moesten betalen om op het gras te zitten. Ik schoot spontaan in een lachmeditatie, een slappe!… Rob nam een paar flinke ademhalingen en gebaarde: hier moet ik zeker ook voor betalen? Waarop de Indier moest lachen. Incradible India!
"The good" kwamen we – in de persoon van de restaurant manager -  tegen in het hotel waar we twee nachten blijven. We kregen na het eten een heel interessant gesprek en hoorden veel over de Indiase cultuur, maar ook die van de nabijgelegen landen. En geloof me, als je Taliban tegen komt: rennen… We lazen vanmorgen in de krant dat de Maoisten in het stammen gebied zich rustig houden.
Helaas nu dus nog 1 nacht in deze luxe. We genieten van het (koude) water uit de douche en de airco. En het fantastische eten.
De crew is inkopen aan het doen en wij houden een balans dag in deze extreme hitte. Die ook geldt voor het land: in de krant stond een foto waarop witte tijgers in de zoo afkoeling zoeken in het water. Ach, zijn we toch geen watjes.
Wat we werkelijk aankunnen zal nog moeten blijken; de lange wandeltochten en dagbusreizen (7 uur in de bus!) komen er nog aan. Tochten over onverharde wegen, door de bush. De hitte zal onze grootste uitdaging zijn!…

We zitten in een snikheet plaatsje met een onuitsprekelijke naam. De laatste dagen waren echte bikkeldagen. We kunnen niet eens alles in een korte tijd beschrijven. Om 6 uur moeten weer bij de bus zijn en het is nu haast half zes.
Maar we hebben ze gezien! De krokkies… Kleine en loei grote. We hebben ook ervaren hoe vreselijk snel die beesten zijn. We zijn ons kapot geschrokken toen we riepen: hallo meat here…. De gids gaf er nog een aardige yel bij en het beest rende op ons af en schoot vlak voor de boot in het water. Ondertussen waren we natuurlijk lekker allemaal aan 1 kant van de boot gaan staan, dus je begrijpt onze reactie: H E L P !!! Later zagen we een krokodil die zo groot was, dat we die geen van alle van de schrik hebben kunnen fotograferen.
Er vlogen ook wonderlijke vogels in het natuurpark: prachtige ijsvogels, maar ook Mairiboes en Ibissen.
Het kamperen is een ramp. Kamperen bij de boer is een luxe in vergelijk met wat wij nu doen. De hitte en het gebrek aan sanitair (gewoon een schep water over je heen) is het grootst. Vrouwen kunnen zich ook niet zo maar ongehinderd bloot geven, dus wassen gaat heel omzichtig. We hebben een nacht gehad waarop een dorp 24 uur rituele liederen zong.
Dus niet geslapen.
Een bezoek aan een Hindu dorp was een succes. Ik kreeg direct contact met de vrouwen en we hebben allerlei vrouwenzaken uitgewisseld. Ze vonden het geweldig dat ik met maar 1 trouwring was afgescheept door Rob. Trots lieten ze hun oorringen, kettingen en (plastic)armbanden zien, die zij kregen tijdens het huwelijk. En arme ik, ik kreeg maar 1 ring.
We lopen tegen hele aardige mensen aan, die graag willen weten waar we vandaan komen. Bij het natuurpark kregen we contact met een man die ons leerde mediteren. Ik vertelde hem over mijn voornemen om de ashram van Sri Yukteswar te gaan bezoeken en we raakten aan de praat over meditatie. Hij demonstreerde heel bereidwillig een techniek die ik nog nooit in het echt zag.
We hebben leuke gesprekken ‘s avonds met de groep, onder het genot van een kopje oploskoffie. Wennen blijft het wel, die hitte en die urenlange reisdagen. Maar ja, we zien ook heel wat. Morgen bezoeken we een tempel waar heilige mannen wonen. Maar eerst eten.
Helaas kunnen we ook hier geen foto’s uploaden. Misschien morgen…|

Liefs uit een wonderlijk land…
Annet en Rob

Wow… waar te beginnen? Bij de reis? 3:15 in een taxi naar cs Rotterdam en om 3:00 uur het hotel in Calcutta binnen stappen? Van Frankfurt naar Caclutta was geen 6 maar 8 1/2 uur vliegen. Een kniesoor die daarop let: what the h… twee uur meer of minder vliegen? We vlogen over steden en streken die we uit het nieuws kennen: Bhagdad, Kandahar, Kabul. En we vlogen over de bergen van Pakistan; waar de Taliban snode plannen zit uit te broeden. Ik bedacht dat de tijd dat een soldaat sterft voor een meter grond voorbij is. Hij sterft nu voor een idiologie. Voor een idee…
Aangekomen op het vliegveld belandden we volop in het Indiase tempo. Het duurde heel, heel, lang voor de tassen kwamen. Het busje dat ons naar het hotel bracht scheurde de nacht door; dwars door de rode lichten. Ondanks de snelheid zagen we geschokt, dat er veel mensen op straat lagen te slapen. Welkom in Calcutta, met zijn 14 miljoen inwoners. Maar 3 1/2 miljoen minder dan de hele Nederlandse bevolking.
We zijn vandaag in de hitte (het is hier wezenloos warm )) naar het Victoria Memorial geweest. Ineens stond ik daar oog in oog met een prachtig schilderij van de grote Inidase dichter (en ooit nobelprijs winnaar) Tagore. Ik was onder de indruk van zijn ogen. Die keken mij aan terwijl ze ook half naar boven gericht waren. Alsof hij half in deze wereld was en half in de wereld waar hij zijn prachtige gedichten vandaan haalde. En we kwamen meer schilderijen tegen van beroemde Indiers.
Op de terug weg naar het hotel heb ik een Indiase outfit gekocht. Het was even puzzelen met de maat, maar de eigenaar troostte me: "India has many fat women!…" Sowee, het is maar dat ik het weet.
Morgenochtend moeten we om 5:00 uur klaar staan om naar het station te gaan. Op naar de eerste kampeerovernachting. Het is te hopen dat we een oog dicht doen. De paar uur vanmorgen in het hotel zijn we wakker gehouden door de klok van een tegenover gelegen hotel, die OM HET KWARTIER slaat, een kraai die constant krast (vanmiddag kwam ik er achter dat die vastzit in de airco) en de hitte. Rob zette afgelopen nacht de airo en ventilator uit, vanwege het lawaai. Tja, toen lag ik na een kwartier mijn testament op te maken. Het is hier bloedverziekend heet!
Tot zover. Geen foto’s, want deze computer trekt het niet, ook doet het toetsenbord het niet goed. Maar verder is het weer allemachtig spannend!…

Annet

Ja, wat zal ik er verder nog aan toevoegen?
Het eerste stukje naar Frankfurt vlogen we in een oudere Airbus 220, een mooie machine maar al wat ouder. Vanaf Frankfurt hadden we een 330, een prachtige machine, luxueus, ruim en overzichtelijk. En hele aardige "Vlugbegeleiter", zo noemt Lufthasa het cabinepersoneel. Je ziet het, ik ben een airbusfan…
Van de 14 miljoen inwoners van Calcutta hebben we nu grof geschat ongeveer de helft gezien, de helft daarvan heeft ons aangesproken en de helft daarvan bleef ons volgen om ons te verleiden om met hen mee te gaan naar hun winkel. Dat is er eentje gelukt: Annet ziet er nu uit als een (dikke) Indiase schone….
Het blijft moeilijk om bedelaars te negeren. De reisbegeleidster waarschuwde er voor: niets geven, anders komen ze allemaal op jou af! En er zijn er heel veel….
We hebben al weer de nodige contacten gehad. De mannen kennen hier Ruud van Nistelrooij (dat begrijp ik als ze zijn naam voor de vierde keer hebben uitgesproken….). Dat is het mooie van voetbal: Het verbindt mensen….
Hans, bedankt voor het SMS’ je. 1-1 is een interessante uitslag. Ik hoop echt dat Twente het gaat redden. Sterkte woendag (Feyenoord-Twente om de beker!…).

Tot spoedig.
Groetjes,
Rob.

PS, het kostte ongeveer een uur om met dit Indiase keyboard deze tekst enigzins getypt te krijgen….

Johooo…. vakantie!(?) 25 dagen reizen onder niet al te comfortabele omstandigheden. Is dat vakantie. Nou ja; we zijn vrij. Het boodschappen-tournee eindigde vanmorgen in een taartjeswinkel. Ik vroeg onbeschaamd naar een stuk taart met de meeste slagroom en een cappuccino. Die behoefte is alvast ingevuld; ik heb wat met slagroom. En de slagroom in het verre Oosten die is vreselijk. Voor mijn 50ste verjaardag kreeg ik een speciaal voor mij gemaakte taart in Nepal. Heel lief. Maar wat er uitzag als slagroom bleek opgespoten yakboter te zijn. YAK!… ) 

Gepakt is er ook al. Ik begin het te leren! Ik kijk af bij Rob wat er in zijn kamer ligt en mik dat dan ook snel in mijn tas. En nu hou ik ruimte over. Onvoorstelbaar, want ook de slaap- en laken zakken zitten erin. En mijn rugzak is ook vrij leeg, op het fototoestel, de reispapieren en tijdschriften na.

Voor de nieuwsbrieflezers: de Prana van februari/maart heeft als thema: De verborgen sleutel en gaat over het verloren symbool; de kracht van de geest. Een heel lezenswaardig nummer met artikelen als: mind over matter; psychokinese en wetenschap (psychokinese = het op afstand laten bewegen van voorwerpen); De kracht van Intentie.
De Bres pakt wat zwaarder uit met het thema: Religie en wetenschap, met o.a. De onttovering van de wereld; Heeft u ooit een echte Indiaan gezien?
Ook boeiend. Ik ga het lezen, 10.000 meter hoog…

Maar de niet propvol gevulde tas en rugzak is dus wel bijzonder. Of ik kom er in India achter dat ik toch niet de juiste kledingkeuze (lendedoek )) maakte, of ik heb alle voorgaande reizen te veel meegesleept.

Het boek: autobiografie van een Yogi, dat dus ook meegaat, weegt als lood. Ik heb een gebonden uitgave uit 1985. Dikke kaft, dik papier… zucht… zeulen dus. Maar zo spannend om het boek in India te lezen. De komende dagen kan ik me ongestoord overgeven aan alle indrukken (zintuiglijk en paranormaal)!
Het werd wel weer eens hoogtijd!…

Om 03:15 komt de taxi ons ophalen. Om 7:10 vliegen we naar Frankfurt en vandaar om 11:45 uur naar Kolkata. Vanwege het tijdsverschil komen we daar om 1:00 uur ‘s nachts aan. De eerste twee nachten verblijven in het Lindsay hotel
Tja. Vroeg naar bed. En dan nu maar wachten tot 02:30 uur. Dan staan we op. Want slapen doen we toch niet (denk ik).